Afgelopen weekeinde speelde de meiden tegen Akrides. Ik denk één van de moeilijkste tegenstanders uit de competitie.
De meiden van The Challengers begonnen weer ijzersterk. een strakke verdediging en snelle scoores van Kirsten, Demi en Marcelle brachten een 12-4 voorsprong op het bord. Maar dat de meiden van Akrides kunnen basketballen wisten wij natuurlijk al. Vandaar dat er de laatste 3 minuten maar niet meer verdedigd werd en Akrides kon terug komen naar een 3 punten achterstand. 14-11.
In de eerste 4 minuten van het tweede kwart waren het weer de meiden van the Challengers die lieten zien wat basketballen was. Er werd goed gepassed en snel inside gespeeld. Daar was het dan ook waar Akrides veelvuldig aan de noodrem moest trekken met de nodige vrijeworpen tot gevolg. The Challenger kon uitlopen naar een 27-15 voorsprong. Wat er toen tussen de oren van de meiden van The Challengers gebeurden kan niemand verklaren. Met een 12 punten voorsprong had alles en iedereen in het rood het idee dat er vooral snel gespeeld. gedribbeld en geschoten moest worden. en Schieten vooral zonder dat er een reboundster in de basket stond. Jammer en absoluut niet nodig. Zelfs een time out wilde niet helpen. De rust zou dit kwart niet terug keren. Een geluk is dat wij toch een paar scoorende speelsters in het team hebben waardoor de ruststand toch nog dragelijk werd. 28-21
Het begin van het derde kwart was in tegenstelling tot de vorige wedstrijden wel goed aan de kant van The Challengers. Er werd goed en geconsentreerd gespeeld. Er werden goede schot opties genomen en er werden mensen inside gevonden. Toch was er aan het einde weer die verslapping waardoor Akrides maar in de wedstrijd kon blijven. Akrides komt terug tot 6 punten. Uiteindelijk word het derde kwart afgesloten met een 42-32 voorsprong.
Het vierde kwart was duidelijk voor de meiden van Akrides. Verdedigend gaven de meiden van The Chalengers niet thuis men liet Akrides veelvuldig de basket penetreren en gaven daar makkelijke layups weg.
Er was niemand die dacht dat er één of twee keer even hard aan de noodrem getrokken moest worden om de penetraties tegen te gaan. En zo gebeurd het dat Akrides terug komt tot 48-42.
Aan The Challengers kant zijn er dan een aantal die even het spoor kwijt zijn. Inplaats van de rust te houden gaan we weer als gekken naar voren rennen. Nemen we te snelle beslissingen waardoor er weer het nodige balverlies wordt geleden.
Zo weet Akrides in de laatste twee minuten akelig dichtbij te komen.
Uiteindelijk weten The Challengers de wedstrijd toch winnend af te sluiten. 52-45
Meiden ik heb over deze wedstrijd maar één opmerking.
Rust houden. Rond spelen. Tijd gebruiken.
Als je een 12 punten voorsprong hebt, heb jij als team geen haast.
Die 12 punten hoeven geen 20 punten te worden.
Bewaar je rust en ga als team basketballen.
dinsdag 30 oktober 2012
dinsdag 9 oktober 2012
GOEDE OVERWINNING MU22
Afgelopen weekeinde stond de wedstrijd tegen Springers DU22 op het progamma.
Na uitvoerig internet te hebben bekeken heb ik alleen gevonden dat deze meiden de eerste wedstrijd met grote cijfers van Akrides hadden verloren.
Vanaf de eerste minuut was het The Challengers wat de klok sloeg. Na drie minuten stond er een 0-10 voorsprong op het scorenbord.
Er werd door de meiden van The Challengers zeer geduldig gespeeld. Passen en screenen was de opdracht. Makelijke inside scores waren het gevolg. Werd de oplossing niet inside gevonden was de volgende optie een afstand schot. Ook deze vielen met gemak door de basket.
Dat dit zo makkelijk ging was voor iedereen een verassing. Het eerste kwart werd dan ook met 9-21 voorsprong afgesloten.
Het tweede kwart was een ander verhaal. De meiden van The Challengers veslapten en de meiden van Springers speelde harder en beter in de verdediging.
Een geluk was dat door de, in het eerste kwart opgebouwde voorsprong, de meiden van The Challengers niet in gevaar kwamen. Wel kwamen wij er achter dat er harder gewerkt moet gaan worden in de verdediging en in de rebound. Dit liet nogal eens te wensen over.
In het derde kwart werd er door de meiden zeer secuur gespeeld. Er werd nagedacht in de aanval en daar waar er op de break gespeeld kon worden werd deze zeer goed uitgevoerd. Alleen blijf ik hameren op de verdediging. Deze moet echt strakker georganiseerd worden. Een strakke verdediging moet als gevolg hebben rebound overwicht, Als we gaan uitblocken en meer break kansen.
In het vierde kwart was de wedstrijd na vier minuten een gelopen race. Ik had het gevoel dat Springers het bijltje er bij neergooide want na een 37-61 tussenstand wisten de meiden van Springers er nog in zes minuten nog zes punten in te gooien.
Uiteindelijk stond er een 43-72 eindstand op het bord en kan ik niet anders zeggen dan "klasse gespeeld"
Er werden, op een paar na, geen overhaaste beslissingen genomen. de aanvallen die we liepen waren goed doordacht. Dat er hier en daar iemand de bal niet door het netje wist te krijgen is jammer. Deze gaan vanzelf vallen.
Meiden de aankomende twee weken geen wedstrijden.
Dit betekend niet dat er niet getrained gaat worden. Kan je een wedstrijdje meepikken met de dames, doe dit dan vooral.
Na uitvoerig internet te hebben bekeken heb ik alleen gevonden dat deze meiden de eerste wedstrijd met grote cijfers van Akrides hadden verloren.
Vanaf de eerste minuut was het The Challengers wat de klok sloeg. Na drie minuten stond er een 0-10 voorsprong op het scorenbord.
Er werd door de meiden van The Challengers zeer geduldig gespeeld. Passen en screenen was de opdracht. Makelijke inside scores waren het gevolg. Werd de oplossing niet inside gevonden was de volgende optie een afstand schot. Ook deze vielen met gemak door de basket.
Dat dit zo makkelijk ging was voor iedereen een verassing. Het eerste kwart werd dan ook met 9-21 voorsprong afgesloten.
Het tweede kwart was een ander verhaal. De meiden van The Challengers veslapten en de meiden van Springers speelde harder en beter in de verdediging.
Een geluk was dat door de, in het eerste kwart opgebouwde voorsprong, de meiden van The Challengers niet in gevaar kwamen. Wel kwamen wij er achter dat er harder gewerkt moet gaan worden in de verdediging en in de rebound. Dit liet nogal eens te wensen over.
In het derde kwart werd er door de meiden zeer secuur gespeeld. Er werd nagedacht in de aanval en daar waar er op de break gespeeld kon worden werd deze zeer goed uitgevoerd. Alleen blijf ik hameren op de verdediging. Deze moet echt strakker georganiseerd worden. Een strakke verdediging moet als gevolg hebben rebound overwicht, Als we gaan uitblocken en meer break kansen.
In het vierde kwart was de wedstrijd na vier minuten een gelopen race. Ik had het gevoel dat Springers het bijltje er bij neergooide want na een 37-61 tussenstand wisten de meiden van Springers er nog in zes minuten nog zes punten in te gooien.
Uiteindelijk stond er een 43-72 eindstand op het bord en kan ik niet anders zeggen dan "klasse gespeeld"
Er werden, op een paar na, geen overhaaste beslissingen genomen. de aanvallen die we liepen waren goed doordacht. Dat er hier en daar iemand de bal niet door het netje wist te krijgen is jammer. Deze gaan vanzelf vallen.
Meiden de aankomende twee weken geen wedstrijden.
Dit betekend niet dat er niet getrained gaat worden. Kan je een wedstrijdje meepikken met de dames, doe dit dan vooral.
maandag 1 oktober 2012
DOOR HET OOG VAN DE NAALD GEKROPEN
Een oud gezegde maar zeker niet minder waar het afgelopen weekend.
Met moeite zijn wij als team aan het gevaar ontsnapt. Dat is de betekenis van dit gezegde.
En voor al die mensen die niet op de tribune zaten kan ik zeggen dat ik geen nagels meer op mijn vingers heb.
Wat een belachelijke einduitslag meiden. Ik kan niets anders zeggen.
Aan de tegenstander kon het niet liggen. Wij waren als team een kop groter en zeker 1 of 2 stappen sneller.
dat hebben we zeker de eerste helft laten zien.
In het eerste kwart was het elkaar nog een beetje aftasten. Het geluk was in die eerste 10 minuten ver te zoeken. Het leek wel of er een deksel op de ring lag. Zeker 8 vrije layups werden er gemist. En het overkwam iedereen. Uitblokken en Rebounds pakken deden we voor het gemak ook maar niet waardoor BC Shooter makkelijk bij kon blijven.
Meiden dit was gewoon gebrek aan concentratie en waarschijnlijk ook iets van onderschatting want ja zo groot waren ze niet en snel zagen ze er ook weer niet uit. Nee dit gingen we wel even doen. Niet dus.
Het tweede kwart was stukken beter. Er werd harder gewerkt in de verdediging. Ruimte werd er niet meer gegeven en rebounds pakten we nu ook. Hier door konden we break na break lopen. de mensen inside werden nu ook goed gevonden waardoor er met een confortabele 45-28 gerust kon worden.
Alles en iedereen aan The Challengers kant dacht dat dit een gelopen race was.
Niets van dit alles bleek waar te zijn. Een compleet anders BC Shooters kwam uit de kleedkamer gelopen. Duels die in de eerste 2 kwarten nog werden gewonnen werden nu door de meiden van The Challengers verloren. Positie kiezen in de rebound... Vergeet het maar. BC Shooters greep rebound na rebound en scoorde er lustig op los.
Daar waar de opdracht was de ballen inside te gooien en gebruik te maken van onze lengte werd het ene driepunt schot na het ander genomen. Het maakte niet uit of er iemand stond om te rebounden. Een geluk was dat er in ieder geval nog 2 in gingen zodat er nog iets van een voorsprong op het bord bleef staan.
Iedereen dacht het zelf op te moeten lossen. Van een team was absoluut geen sprake meer. En zo kroop BC Shooters steeds dichterbij tot 59-49.
Dit spel bleven de meiden van The Challenger ook in het vierde kwart volhouden. Inside werden de mensen niet meer gevonden en van afstand werd er geen bal gescoored. Af en toe zagen we het licht en werd de bal wel inside gegeven en werden deze mooi afgerond. Alleen was het BC Shooters die steeds dichter en dichter bij kroop en het presteerde The Challengers tot op 1 punt te naderen 67-66.
Zes goed gespeelde ballen op de post positie bracht toch het verschil. De wedstrijd werd uit eindeijk gewonnen met de stand 71-67.
Meiden dit heb je echt aan je zelf te danken. Het lag zeker niet aan de strak maar correct fluitende scheidsrechters. Het heeft alles te maken met concentratie en vertouwen in het team.
Ik weet ook dat dit pas de tweede wedstrijd was, maar als we ons hadden gehouden aan de opdrachten en als team naar oplossingen hadden gezocht (Je hoeft niet steeds dat schot te nemen omdat je denk dat JIJ het op moet lossen) dan was deze wedstrijd heel ander gelopen.
Uitblocken en Rebounden. Dat zijn de opdrachten voor de aankomende wedstrijden.
En ja ik had mijn mond moeten houden en geen "T" moeten halen. Sorry.
Met moeite zijn wij als team aan het gevaar ontsnapt. Dat is de betekenis van dit gezegde.
En voor al die mensen die niet op de tribune zaten kan ik zeggen dat ik geen nagels meer op mijn vingers heb.
Wat een belachelijke einduitslag meiden. Ik kan niets anders zeggen.
Aan de tegenstander kon het niet liggen. Wij waren als team een kop groter en zeker 1 of 2 stappen sneller.
dat hebben we zeker de eerste helft laten zien.
In het eerste kwart was het elkaar nog een beetje aftasten. Het geluk was in die eerste 10 minuten ver te zoeken. Het leek wel of er een deksel op de ring lag. Zeker 8 vrije layups werden er gemist. En het overkwam iedereen. Uitblokken en Rebounds pakken deden we voor het gemak ook maar niet waardoor BC Shooter makkelijk bij kon blijven.
Meiden dit was gewoon gebrek aan concentratie en waarschijnlijk ook iets van onderschatting want ja zo groot waren ze niet en snel zagen ze er ook weer niet uit. Nee dit gingen we wel even doen. Niet dus.
Het tweede kwart was stukken beter. Er werd harder gewerkt in de verdediging. Ruimte werd er niet meer gegeven en rebounds pakten we nu ook. Hier door konden we break na break lopen. de mensen inside werden nu ook goed gevonden waardoor er met een confortabele 45-28 gerust kon worden.
Alles en iedereen aan The Challengers kant dacht dat dit een gelopen race was.
Niets van dit alles bleek waar te zijn. Een compleet anders BC Shooters kwam uit de kleedkamer gelopen. Duels die in de eerste 2 kwarten nog werden gewonnen werden nu door de meiden van The Challengers verloren. Positie kiezen in de rebound... Vergeet het maar. BC Shooters greep rebound na rebound en scoorde er lustig op los.
Daar waar de opdracht was de ballen inside te gooien en gebruik te maken van onze lengte werd het ene driepunt schot na het ander genomen. Het maakte niet uit of er iemand stond om te rebounden. Een geluk was dat er in ieder geval nog 2 in gingen zodat er nog iets van een voorsprong op het bord bleef staan.
Iedereen dacht het zelf op te moeten lossen. Van een team was absoluut geen sprake meer. En zo kroop BC Shooters steeds dichterbij tot 59-49.
Dit spel bleven de meiden van The Challenger ook in het vierde kwart volhouden. Inside werden de mensen niet meer gevonden en van afstand werd er geen bal gescoored. Af en toe zagen we het licht en werd de bal wel inside gegeven en werden deze mooi afgerond. Alleen was het BC Shooters die steeds dichter en dichter bij kroop en het presteerde The Challengers tot op 1 punt te naderen 67-66.
Zes goed gespeelde ballen op de post positie bracht toch het verschil. De wedstrijd werd uit eindeijk gewonnen met de stand 71-67.
Meiden dit heb je echt aan je zelf te danken. Het lag zeker niet aan de strak maar correct fluitende scheidsrechters. Het heeft alles te maken met concentratie en vertouwen in het team.
Ik weet ook dat dit pas de tweede wedstrijd was, maar als we ons hadden gehouden aan de opdrachten en als team naar oplossingen hadden gezocht (Je hoeft niet steeds dat schot te nemen omdat je denk dat JIJ het op moet lossen) dan was deze wedstrijd heel ander gelopen.
Uitblocken en Rebounden. Dat zijn de opdrachten voor de aankomende wedstrijden.
En ja ik had mijn mond moeten houden en geen "T" moeten halen. Sorry.
Abonneren op:
Posts (Atom)