Een oud gezegde maar zeker niet minder waar het afgelopen weekend.
Met moeite zijn wij als team aan het gevaar ontsnapt. Dat is de betekenis van dit gezegde.
En voor al die mensen die niet op de tribune zaten kan ik zeggen dat ik geen nagels meer op mijn vingers heb.
Wat een belachelijke einduitslag meiden. Ik kan niets anders zeggen.
Aan de tegenstander kon het niet liggen. Wij waren als team een kop groter en zeker 1 of 2 stappen sneller.
dat hebben we zeker de eerste helft laten zien.
In het eerste kwart was het elkaar nog een beetje aftasten. Het geluk was in die eerste 10 minuten ver te zoeken. Het leek wel of er een deksel op de ring lag. Zeker 8 vrije layups werden er gemist. En het overkwam iedereen. Uitblokken en Rebounds pakken deden we voor het gemak ook maar niet waardoor BC Shooter makkelijk bij kon blijven.
Meiden dit was gewoon gebrek aan concentratie en waarschijnlijk ook iets van onderschatting want ja zo groot waren ze niet en snel zagen ze er ook weer niet uit. Nee dit gingen we wel even doen. Niet dus.
Het tweede kwart was stukken beter. Er werd harder gewerkt in de verdediging. Ruimte werd er niet meer gegeven en rebounds pakten we nu ook. Hier door konden we break na break lopen. de mensen inside werden nu ook goed gevonden waardoor er met een confortabele 45-28 gerust kon worden.
Alles en iedereen aan The Challengers kant dacht dat dit een gelopen race was.
Niets van dit alles bleek waar te zijn. Een compleet anders BC Shooters kwam uit de kleedkamer gelopen. Duels die in de eerste 2 kwarten nog werden gewonnen werden nu door de meiden van The Challengers verloren. Positie kiezen in de rebound... Vergeet het maar. BC Shooters greep rebound na rebound en scoorde er lustig op los.
Daar waar de opdracht was de ballen inside te gooien en gebruik te maken van onze lengte werd het ene driepunt schot na het ander genomen. Het maakte niet uit of er iemand stond om te rebounden. Een geluk was dat er in ieder geval nog 2 in gingen zodat er nog iets van een voorsprong op het bord bleef staan.
Iedereen dacht het zelf op te moeten lossen. Van een team was absoluut geen sprake meer. En zo kroop BC Shooters steeds dichterbij tot 59-49.
Dit spel bleven de meiden van The Challenger ook in het vierde kwart volhouden. Inside werden de mensen niet meer gevonden en van afstand werd er geen bal gescoored. Af en toe zagen we het licht en werd de bal wel inside gegeven en werden deze mooi afgerond. Alleen was het BC Shooters die steeds dichter en dichter bij kroop en het presteerde The Challengers tot op 1 punt te naderen 67-66.
Zes goed gespeelde ballen op de post positie bracht toch het verschil. De wedstrijd werd uit eindeijk gewonnen met de stand 71-67.
Meiden dit heb je echt aan je zelf te danken. Het lag zeker niet aan de strak maar correct fluitende scheidsrechters. Het heeft alles te maken met concentratie en vertouwen in het team.
Ik weet ook dat dit pas de tweede wedstrijd was, maar als we ons hadden gehouden aan de opdrachten en als team naar oplossingen hadden gezocht (Je hoeft niet steeds dat schot te nemen omdat je denk dat JIJ het op moet lossen) dan was deze wedstrijd heel ander gelopen.
Uitblocken en Rebounden. Dat zijn de opdrachten voor de aankomende wedstrijden.
En ja ik had mijn mond moeten houden en geen "T" moeten halen. Sorry.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten